O WYSTAWIE

Data wernisażu Michała Koszewskiego nie była przypadkowa – przypadła na najdłuższy dzień w roku i najkrótszą noc. W tajemnicę tego wieczoru Artysta wprowadził  uczestników, realizując działanie performatywne.

Wystawa opowiadała o cykliczności i powtarzalności wpisanej w rytm wszechświata oraz o tym, jak bez światła tracimy zdolność widzenia. Artysta przypominał, że każdą całość otaczającego nas świata budują mniejsze elementy – czy będzie to łańcuch górski, człowiek czy kwiat – a te zależności dało się odczytać w jego malarstwie.

Obrazy Michała Koszewskiego powstawały z powtarzalnych, zróżnicowanych „ogniw” w formacie kwadratu 2,5 × 2,5 cm, które układały się w duże, monochromatyczne płaszczyzny rezonujące z otoczeniem. Tworzyły je pociągnięcia pędzla i gest – tkanka malarska była nasycona kolorem i światłem. W efekcie powstawała przestrzeń, której głębię można było odkrywać poprzez uważną kontemplację dzieła.

Jak podkreślał Michał Koszewski:
„W mozolnie «wyplatanym» obrazie zawsze chodzi o celebrację światła. Laserunkowa warstwa farby ma przywodzić skojarzenia z witrażem, gdzie światło próbuje się zza niego przedostać. Obrazy stanowią pewien aspekt tego co w malarstwie mnie fascynuje. Są to wzajemne zależności pomiędzy tym jak obraz wpływa na przestrzeń, jak otoczenie wpływa na sam obraz, jak rezonuje on z widzem.”

Link do filmu z wernisażu